ارزیابی DTZ: نتیجه شما چگونه شکل می‌گیرد

برای هر بخش از آزمون، دقیقاً سه سطح ممکن وجود دارد: زیر A2، A2 یا B1. این کار عمداً ساده نگه داشته شده است تا معنای نتیجه واضح باشد.

B1 به این معنی است: شما الزامات این بخش را برآورده می‌کنید. A2 به این معنی است: شما می‌توانید ارتباط برقرار کنید، اما هنوز در سطح B1 نیستید. زیر A2 به این معنی است: در این بخش باید بیشتر تمرین کنید، قبل از اینکه DTZ معنی‌دار باشد.

شنیدن و خواندن به عنوان وظایف عینی ارزیابی می‌شوند — درست یا غلط، بدون هیچ گونه اختیاری. در گواهینامه به عنوان یک نتیجه مشترک ظاهر می‌شوند، نه به عنوان دو مقدار جداگانه.

این بدان معناست: اگر در یکی از این دو بخش قوی باشید، می‌تواند تا حدی ضعف در دیگری را جبران کند. با این حال، ارزش دارد که در هر دو زمینه مهارت پیدا کنید.

نوشتن و صحبت کردن عملکردهای ذهنی هستند — هیچ «پاسخ صحیحی» وجود ندارد که بتوان آن را با یک الگو مقایسه کرد. به همین دلیل، ارزیاب‌های آموزش‌دیده بر اساس معیارهای واضح ارزیابی می‌کنند.

در بخش نوشتن، آنها عمدتاً به این موارد توجه می‌کنند: آیا هر چهار نکته اصلی پوشش داده شده است؟ آیا نامه از نظر ارتباطی مناسب طراحی شده است (عنوان، فرمول سلام، خط اصلی)؟ فرم زبانی (گرامر، املا) چقدر مطمئن است؟

در بخش صحبت کردن، آنها به موارد مشابهی توجه می‌کنند: چقدر روان و قابل فهم صحبت می‌کنید؟ چقدر خوب می‌توانید به طرف مقابل خود واکنش نشان دهید؟ چقدر مطمئن از واژگان و گرامر استفاده می‌کنید؟

در گواهینامه DTZ سه نتیجه را مشاهده می‌کنید: یکی برای شنیدن/خواندن با هم، یکی برای نوشتن، یکی برای صحبت کردن. هر نتیجه زیر A2، A2 یا B1 است.

معمولاً زمانی «قبول شده در B1» محسوب می‌شود که هر سه بخش B1 باشند. اگر یک بخش فقط A2 باشد، شما یک نتیجه جزئی در A2 دارید — برای بسیاری از اهداف، این به عنوان مدرک B1 کافی نیست. اینکه دقیقاً چه چیزی توسط اداره یا کارفرمای شما پذیرفته می‌شود، به مورد خاص بستگی دارد.

برخی از ارائه‌دهندگان پس از سه کلیک به شما «پیش‌بینی: 87% احتمال B1» را نشان می‌دهند. این ناصادقانه است. یک ارزیابی جدی حداقل به چند پاسخ واقعی برای هر مهارت نیاز دارد — در غیر این صورت، ما فقط حدس می‌زنیم و این به شما کمکی نمی‌کند.

به همین دلیل، اگر داده‌های کافی نداشته باشیم، در ابتدا یک پیام صادقانه از ما دریافت می‌کنید. به محض اینکه به اندازه کافی وظایف را انجام دادید، یک ارزیابی برای هر مهارت مشاهده خواهید کرد — اما همیشه فقط بر اساس آنچه واقعاً نشان داده‌اید.

نتیجه‌ای که چیزی در مورد مراحل بعدی به شما نمی‌گوید، ارزش کمی دارد. به همین دلیل، ما همیشه ارزیابی را با یک توصیه مشخص مرتبط می‌کنیم: در این هفته ابتدا چه چیزی را باید تمرین کنید؟ کدام مهارت سریع‌ترین پیشرفت را برای شما به ارمغان می‌آورد؟

به عنوان مثال، اگر در شنیدن نزدیک به B1 هستید، اما در نوشتن هنوز در A2، پاسخ واضح است: در هفته‌های آینده زمان بیشتری را به نوشتن اختصاص دهید. ادامه تمرین کلاسیک همه مهارت‌ها «با آب‌پاش» زمان را هدر می‌دهد — کار هدفمند بر روی نقطه ضعف شما را سریع‌تر به هدف می‌رساند.

ارزیابی برای ما هدف نیست. این ابزاری است که به شما کمک می‌کند زمان تمرین خود را به خوبی سرمایه‌گذاری کنید.

یک ارزیابی جدی را می‌توانید با این واقعیت تشخیص دهید که صادقانه نشان می‌دهد در کجا قرار دارید — حتی اگر نتیجه ناخوشایند باشد. کسی که پس از اولین وظیفه به شما «نمره B1» را نشان می‌دهد، به شما یک توهم می‌فروشد. کسی که به شما می‌گوید «اینها نقاط قوت شما هستند، اینها نقاط ضعف شما، این یک تمرین مشخص بعدی است»، واقعاً به شما کمک می‌کند.